św. Franciszek z Asyżu

Urodził się w Asyżu około 1181 roku w rodzinie zamożnego kupca sukna, Piotra Bernardone. W młodości lubił zabawy i marzył o rycerskiej sławie. Wojna z sąsiednią Perugią skończyła się dla niego rokiem niewoli i ciężką chorobą – i od tego czasu coś zaczęło się w nim zmieniać.

Przemógł się i ucałował trędowatego, którym wcześniej się brzydził. W zrujnowanym kościółku San Damiano usłyszał od krzyża słowa: „Franciszku, idź, odbuduj mój dom”. Zrozumiał je najpierw dosłownie i zaczął nosić kamienie. Kiedy ojciec zażądał zwrotu pieniędzy, Franciszek przed biskupem Asyżu oddał mu wszystko, nawet ubranie, i od tej pory żył w ubóstwie, głosząc Ewangelię.

Szybko dołączyli do niego inni. Około 1209 roku papież Innocenty III zatwierdził ich sposób życia – tak zaczęli się bracia mniejsi. Z tej wspólnoty wyrośli także franciszkanie konwentualni, którzy prowadzą naszą parafię.

W Boże Narodzenie 1223 roku w Greccio przygotował żywą szopkę – stąd wziął się zwyczaj stawiania szopek w kościołach. Rok później na górze La Verna otrzymał stygmaty, rany na wzór ran Chrystusa. Chory i niemal niewidomy ułożył „Pieśń słoneczną”, w której chwali Boga za „brata słońce” i „siostrę wodę”.

Zmarł 3 października 1226 roku przy kościółku Porcjunkuli pod Asyżem. Już dwa lata później papież Grzegorz IX ogłosił go świętym.