św. Antoni Padewski

Nazywał się Fernando i urodził się w Lizbonie około 1195 roku. Najpierw wstąpił do kanoników regularnych św. Augustyna i w Coimbrze zdobył bardzo dobre wykształcenie.

W 1220 roku do Coimbry przywieziono ciała pięciu franciszkanów zamordowanych w Maroku. Ten widok tak nim wstrząsnął, że przeszedł do franciszkanów, przyjął imię Antoni i sam popłynął do Afryki. Tam ciężko zachorował, a statek, którym wracał, burza zniosła na Sycylię.

Przez jakiś czas nikt nie wiedział, ile umie – wyszło to przypadkiem, gdy musiał w zastępstwie wygłosić kazanie. Od tej pory głosił w Italii i we Francji, a Franciszek powierzył mu nauczanie braci teologii. W liście zwrócił się do niego: „Bratu Antoniemu, mojemu biskupowi”.

Zmarł 13 czerwca 1231 roku pod Padwą, mając około 36 lat. Świętym ogłoszono go już w następnym roku, a w 1946 roku Pius XII nazwał go doktorem Kościoła. Zwyczaj proszenia go o odnalezienie zgubionych rzeczy wziął się podobno z historii nowicjusza, który ukradł mu psałterz, a potem skruszony go oddał.

W naszej parafii we wtorki po wieczornej Mszy odprawiamy nabożeństwo do św. Antoniego.